یکی از مهمترین مسابقههای هر فصل فوتبال ما تقابل پرسپولیس با فولاد خوزستان است. این بازی در هفته هجدهم، اهمیتی ورای همیشه داشت، چرا که پرسپولیس با ۳۱ امتیاز در صدر جدول بود که با برتری تراکتور و استقلال در روز اول هفته هجدهم، این جایگاه را از دست داد. فولاد هم بعد رفتن گل محمدی با مطهری می خواست استارت فرار از نیمه دوم جدول را بزند.
تقابل دو دستیار سابق یحیی گل محمدی که حالا سرمربیان دو تیم بودند، در اهواز با نتیجه غیر منتظره ۳-۱ به سود فولاد تمام شد. در رقم خوردن یک اتفاق، دلایل زیادی سهم دارند هر چقدر اتفاق بزرگتر باشد، تعداد و اهمیت این دلایل نیز بیشتر میشود.
پرسپولیس به دلایل مختلفی این بازی را باخت، آن هم در شرایطی که کامبک زده و میزبان ۱۰ نفره شده بود، اما اگر قرار باشد تنها یک دلیل برای این باخت بیاوریم همان دلیلی است که باعث برد فولاد شد.
انگیزه، ناامید نشدن و تلاش برای پیروزی، سلاحی بود که فولاد هرگز زمین نگذاشت. حتی بعد از دریافت گل از روی نقطه پنالتی -آن هم در دقیقه ۹۰- و در شرایطی که یک بازیکن این تیم از زمین اخراج شد، دیدیم که در وقتهای تلف شده این مسابقه فولاد، از بازیکن جوانش یوسف مزرعه تا با تجربهای همچون فرشاد احمدزاده، همه به دنبال گل زنی بودند و موفق هم شدند. چون خواستن، توانستن است.
فولاد یک یار کمتر داشت. میتوانست به مساوی راضی باشد و وقتهای تلف شده را هم بگذراند، اما قانع نشد. حمله کرد و به برتری رسید. اما پرسپولیس که به دلیل تغییرات در ترکیب، آن یکدستی همیشه را نداشت، اورونوف و بقیه هنوز در باد برد سپاهان بودند و احترامی به بازیکنان خارج شده از مجموعه خود نگذاشتند و تنبیه شدند!
