در فصل بیستوپنجم لیگ برتر، یک اتفاق مثبت در فوتبال ما استفاده مربیان از بازیکنان جوان است. تا پیش از این گفته میشد تیمهایی که در صدر جدول برای قهرمانی میجنگند یا در پایین جدول خطر سقوط به لیگ آزادگان را احساس میکنند، به دلایل منطقی نمیتوانند از بازیکن جوان و کمتجربه استفاده کنند.
میدانیم که بازیکن جوان باید اشتباه کند تا تجربه کسب کند و تاوان این اشتباه را مربی با شکست تیمش میدهد. اما در لیگ بیستوپنجم ثابت شد که اگر مربیان واقعا مربی باشند و به آینده فوتبال فکر و برای پیروزی تیم خود تلاش کنند، از انگیزه و نیروی جوانی عبور نکرده و در هر جایگاه جدولی از بازیکنان جوان بیشترین استفاده را خواهند کرد.
در هفته هجدهم پرسپولیس در اهواز میهمان فولاد بود. یکی از بازیهای همیشهحساس در تمام تورنومنتها که به خصوص در این شرایط اهمیتی مضاعف داشت. پرسپولیس در صدر جدول بود که استقلال و تراکتور در بازی نخست هفته هجدهم پیروز و با ۳۲ امتیاز بالاتر از این تیم قرار گرفتند. پس قرمزها چارهای جز کسب این سه امتیاز نداشتند، آن هم مقابل تیمی که از مدیرعامل تا بازیکنان و مربیان جملگی پرسپولیسیهای سابق بودند.
در این مسابقه بسیار مهم، امید عالیشاه در همان دقایق اولیه مسابقه مصدوم و با یک تعویض اجباری بیرون رفت. اوسمار ویرا دست به حرکتی عجیب زد و جوانی را به میدان فرستاد که تا امروز کسی او را در سطح اول فوتبال ایران ندیده بود؛ امیرحسین محمودی با شماره ۳۴ در این بازی فوق حساس به زمین رفت و اتفاقا به عنوان اولین بازی در سطح اول حرفهای نمره قبولی گرفت. آقای گل لیگ برتر جوانان از محصولات خود باشگاه پرسپولیس است که در این مسابقه برای اولین بار اوسمار به او اعتماد کرد و میدان داد.
پرسپولیس این مسابقه را باخت، اما قطعا فردای فوتبال را با اعتماد به محمودی و امثال او برد. همانطور که فولاد در همین مسابقه مزد اعتماد به یوسف مزرعه از ابتدای این فصل را گرفت. و البته که بازی کردن محمودی و صادقی و آنطرف باقری، زاده عطار و جولانی در کنار مزرعه، ثابت کرد که دیگر بهانهای مثل حساسیت بازی یا حضور در کورس بالا و پایین جدول برای نادیده گرفتن جوانانِ شایسته قابل قبول نیست.
اینجا را بخوانید: چرا پرسپولیس به اخراجیهای خودش باخت؟